daha çok bağırmak istiyorum.karıştırıp elimde ne kadar su varsa toprağa,daha çok çamur atmak istiyorum duvarlara.kilise korosunun en arka köşesinde şarkı söylüyorum.ama kaşınıyor saçlarımın uçları ve ben sana yakın duran herkesi kıskanıyorum ve kaşınıyor saçlarımın uçları,önümde kafasını geri geri
atarak şarkı söyleyen oğlanın saçını çekmek istiyorum.ama olmuyor.aslında saçı yok,oğlan bile değil o,öyle kandırmışlar onu küçükken.ondan hep
pantolonlarının altından uzun çorap giyişi.üzülüyorum sonra ona.cebimdeki ruju hediye etmek istiyorum..
rahip vaazını veriyor.şimdi tahta sıralarında oturuyorum kilisenin.yanımdaki askılı çocuk,kırmızı oyuncak arabasını sürüyor oturaklarda..arabayı
aşşağıya fırlatıyor sonra."bak" diyor,"gördün mü?" "uçurumlar çok uzak değil" diyorum ona.
aya çıkmak istiyorum her dolunayda.biliyorum ki ayda uçurumların anlamı yok.
rahip gömleği isteyen kızı düşünüyorum.gülüşünü.gülüşünün her çizgisini.anlatabilmek istiyorum ona.anlatılmaz ki demek gelmiyor içimden,"aya çıkalım,
orda sana tüm sırlarımı anlatıcam" diye fısıldıyorum kızın kulağına.halbuki fısıldamama gerek yok.bir etki yaratmak istiyorum.o hep biliyor.
alış-veriş merkezinin önündeki çizgi kahramanlara el sallıyorum ve parlak ışıkları ne çok sevdiğimi düşünüyorum.ayaklarımla kavga ediyorum.
sürünmeyin diyorum yerlerde.sürünmüyorlar oysa ki.yanlış hissediyorsun diyorlar bana,ikisi bir ağızdan.sonra farkediyorum."hissetmiyorum ki" diyorum.
çanlar çalarken eve dönme vaktinin geldiğini hissediyorum.yağan yağmura sevgi dolu sözler söyleyip arabama biniyorum.tekerlerin ıslak caddede çıkardığı
seslere karşılık veriyorum.bu gece,bu gece ışıklar gözlerimi daha çok alsın istiyorum.arabanın ince direksiyonunu sıkı sıkı tutarken..bir şarkı
açıyorum karışık kasetimden..cadde mırıldanmaya devam ediyor.
