Bir de hikayeler vardır.Kırık ve yorgun,bir zamanlar varmışsa bile artık büyüsünü yitirmiş karakterleri olan.
Başarı öyküleri konu olur hep filmlere.Benimse başarısızdır attığım her adım.Başarısız,yanlış ama hep yarım,mutlaka yarım.
Tamamlanmış hiçbir öylü yoksa beyninde,nasıl birleştireceksin parçaları ?
Yarım kalmış bir üniversiteyim ben ve bir üniversitenin yarısındayım gücüm yarıdan hallice iyiyken.
Gidilmemiş bir desen kursu ve hiç girilmemiş bir yetenek sınavıyım.
Yarım kalan bütün hayallerin dönüm noktasıyım,hayalleri gerçekliğin ucundan döndürenim.
Yine de en ağırı yarım kalmış bir ilişkiyim ben.Mutlu sona inanmış ama sonu hiç olmamış bir Lynch filmiyim.
Kalbim kırık...
Beyin düşünmeyi bile reddettiğinde , kan tükürüyorum kuramadığım her cümlede..
Sorumluluklar yük bana.Aradayım hep ucunda hiç değil.
İstedikleri ihtiyaçları olmayanım ben.Tutkunum.Tutsağım.Gördüğüm her aynaya kitlemişim kendimi.
Ben kendimi içeri kitlemişim,sen dışarı.
Klişe her laf midemde yeni bir kramp.
Böyle daha mı mutlusun demeye cesaretim yok.
Kutsal melekler bizi terk mi etti ?
Biz mi yok ettik ?
İsteksiz ve ruhsuzum sensiz.Her zamankinden daha amaçsız.
Düştüm.
Kurtar demeye mecalim yok.
